De verkiezing van de “Sportlaureaat van de gemeente Berlare” is geen wereldschokkende gebeurtenis. Toegegeven. Toch willen we het even hebben over dit evenement vanuit de optiek dat, als men zich de moeite getroost zoiets te organiseren, men er als inwoner van Berlare toch zou mogen van uitgaan dat die verkiezing naar eer en geweten gebeurt en verloopt volgens het door de gemeente zelf voorgeschreven reglement.
Dat Marc Duquet de editie 2025 wint, is enerzijds begrijpelijk, maar anderzijds ook verbazingwekkend. We verklaren ons nader: volgens de reglementen kan ook een vrijwilliger aanspraak maken op uitverkiezing. En dat hij grote verdiensten heeft als vrijwilliger: absoluut, zeer zeker. Wij trekken zijn jarenlange engagement niet in twijfel, wel integendeel. Wel is het zo dat je vragen kan stellen of de verkiezing van Sportlaureaat niet beter uitsluitend gereserveerd zou worden voor actieve sportievelingen en dat daarnaast ook zoiets als “Sportverdienste” zou moeten worden in het leven geroepen. Maar goed, we gaan daar geen zaak van maken. Aan de heer Marc Duquet: proficiat met de bekroning, we hopen dat de gemeente Berlare nog lang van uw opgedane expertise en inzet zal mogen genieten.
Waar we wel een zaak van maken is het feit dat de verkiezing van deze editie een aanfluiting betekende van het eigen reglement. Daarin staat duidelijk: “De kandidaturen kunnen enkel online ingediend worden tot en met 14 december . Nadien is het niet meer mogelijk om mensen te nomineren.” De kandidaten kregen na 14 december een mail waarin werd gesteld dat er 5 mensen waren die zich kandidaat hadden gesteld. Naar onze mening hadden die allemaal wel terechte argumenten om zich kandidaat te stellen. Alleen: Marc Duquet stond daar niet bij! Wanneer er gestemd moest worden, was hij dus, in weerwil van het regelement en, hem kennende, wellicht niet eens op zijn vraag, toegevoegd aan de mogelijke lijst sportlaureaten. Hoe zo? Mogen we dat op zijn minst vreemd vinden? Maar nog vreemder: Marc Duquet behoort zelf tot het comité dat de laureaat aanduidt. Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat we niet weten of hij van dat recht gebruik heeft gemaakt, maar enige verduidelijking naar de buitenwereld toe ware hier toch op zijn plaats geweest… Ons voorstel in deze is trouwens: laat een kiescomité van mensen met kennis van zaken de verkiezing begeleiden, misschien zelfs best door (deels?) mensen van buiten de gemeente.
Nog een bekentenis: zonder de prestaties van de andere actieve sporters te willen minimaliseren, denk ik dat Cedric Van de Putte op louter sportieve gronden die titel verdiende. Nu ben ik als vader van de atleet in kwestie natuurlijk verre van onbevooroordeeld, maar oordeel vooral zelf: de atleet behaalde vorig seizoen drie nationale titels bij de Koninklijke Belgische Atletiekbond categorie 35+. Hij verbeterde meteen in die categorie drie Belgische records, waarvan één prestatie een officieus wereldrecord opleverde. Daarnaast werd hij tweede op het Belgisch kampioenschap 3000 meter indoor alle categorieën en werd hij –ondanks blessure- achtste op het Europees Kampioenschap in het Portugese Madeira.
Wij vrezen dat hij het niet haalde omdat hij, om welke reden dan ook, niet paste in het plaatje van de Schepen van Sport, de heer Steven Vandersnickt. Die lijkt om ons onduidelijke redenen een persoonlijke kruistocht te zijn begonnen tegen de plaatselijke atletiekclub Yellow Armada en –blijkbaar- de leden. Waarvan Cedric nu dus wellicht slachtoffer is.
Enige verduidelijking is hier zeker op zijn plaats. Is dit louter een gevoel of ook gestoeld op feiten? Wel, nadat de sportfunctionaris van de gemeente Berlare Cedric afgelopen week vroeg om foto’s en video’s te bezorgen, werd Cedric gevraagd om op donderdagmiddag contact op te nemen met deze sportfunctionaris. Tijdens dit telefoongesprek vertelde de sportfunctionaris dat zij Cedric en zijn sportprestaties wilden vieren. Cedric vertelde dat hij het werk vroeger zou moeten verlaten, maar hij zeker zijn best zou doen om tijdig aanwezig te zijn. “Wij hopen dat je op het podium zal verschijnen wanneer je als laureaat naar voren wordt geroepen.”. Een duidelijk teken van erkenning zou je denken, maar er werd ook een voorwaarde aan verbonden. Er was één duidelijke MAAR: er moest gezwegen worden en mocht niks negatiefs verteld worden. Cedric vertelde dat het allerminst zijn bedoeling was om dit publiek podium te gebruiken om ruzie te maken, maar dat hij wel steeds in eer en geweten eerlijk zou antwoorden op de vragen die hem gesteld zouden worden. Blijkbaar is eerlijkheid iets wat angst inboezemt.
Waarover gezwegen moest worden? Alles begon toen de kinderen van de heer Schepen om welke reden dan ook en totaal zonder enige ruzie, net na de regionale verkiezingen, ophielden lid te zijn van diezelfde Yellow Armada. Beiden waren toen nationale (sub)toppers. Een sportieve reden was er dus wellicht niet. Een jaar na de overstap naar een atletiekclub buiten de gemeente blijkt dat één van hen de aansluiting niet heeft doorgezet en dat de andere amper nog aan atletiek toekomt, waardoor de overgang sportief gezien geen succes is geweest. Nu is de keuze van een (atletiek)club een persoonlijke keuze, uiteraard, net wat u denkt. Maar het is toch vreemd dat een man met een schepenfunctie zijn voorbeeldfunctie niet opneemt en de plaatselijke sportcultuur- waar 2 atletiekclubs zijn- daadwerkelijk ondersteunt. Erger wordt het als hij die plaatselijke sportclub op alle mogelijke manieren dwars gaat zitten. Als de Yellow Armada vraagt om materiaal van de gemeente Berlare te mogen gebruiken voor een organisatie buiten Berlare, krijgen ze dat materiaal niet. Goed, kunnen we inkomen. Maar als een organisator van buiten de gemeente vraagt materiaal van Berlare te mogen gebruiken, kan dat plots wel. Dan wordt er zelfs gemeentepersoneel ingeschakeld. Enige consequentie zou hier toch wel op zijn plaats zijn.
Nog schrijnender: de jaarlijkse traditie van een subsidie van 2300 euro werd dit jaar plots stopgezet. De heer Schepen of zijn dienst vonden het niet nodig om daar een woordje uitleg bij te geven. Bij navraag klonk het eerst dat de leden van de Yellow Armada niet aangesloten zijn bij Sporta. Dat klopt, want Sporta is voor recreanten, niet voor competitiesport. Wist de heer Schepen dan niet dat wij aan competitiesport doen? En: waarom was dat vroeger geen punt? Toen we hem daarmee confronteerden, heette het plots dat we geen lid zouden zijn van een nationale sportbond. Mogen we dit flagrant noemen? Zijn eigen kinderen en hijzelf deden aan officiële competitiesport als leden van de KBAB, de Koninklijke Belgische Atletiekbond. Om het spel volgens zijn regels toch te spelen, bezorgden we hem de nodige documenten (!), maar de subsidie volgde niet, “te laat” (mail van de club weggemoffeld bij de beoordeling voor subsidies). Hij en/of zijn medewerkers maken een “inschattingsfout” en de vereniging is daarvan de dupe? Mooi is dat. Maar plots kwam hij alsnog over de brug met het voorstel 500 euro te zullen geven. Op basis waarvan dan, als we er geen recht op hadden? De Schepen zelf verwijst naar het reglement, maar dat stelt dezelfde voorwaarde als waarop men zich wil baseren om onze initiële subsidie te ontzeggen? Een soort sussertje dan, om ons stil te houden? Dat roept toch vragen op hoe er met geld wordt omgegaan op zijn departement. Maar eigenlijk roept het ook vragen op hoe er met geld in het algemeen wordt omgesprongen in onze gemeente. Want als het in deze gebeurt, als er hier iets kan worden “geregeld”, bestaat op zijn minst het vermoeden dat dit ook in andere omstandigheden gebeurt of op zijn minst kan gebeuren.
Wij durven daarom de morele autoriteit van de heer Schepen Steven Vandersnickt in vraag te stellen en vragen met aandrang van het gemeentebestuur om een objectieve, externe doorlichting van zijn werkzaamheden. Onze gemeente verdient het om door onbevooroordeelde, de regels volgende gezagsdragers te worden bestuurd.
Dany Van de Putte namens The Yellow Armada bestuur, atleten en vele sympathisanten
Dat Marc Duquet de editie 2025 wint, is enerzijds begrijpelijk, maar anderzijds ook verbazingwekkend. We verklaren ons nader: volgens de reglementen kan ook een vrijwilliger aanspraak maken op uitverkiezing. En dat hij grote verdiensten heeft als vrijwilliger: absoluut, zeer zeker. Wij trekken zijn jarenlange engagement niet in twijfel, wel integendeel. Wel is het zo dat je vragen kan stellen of de verkiezing van Sportlaureaat niet beter uitsluitend gereserveerd zou worden voor actieve sportievelingen en dat daarnaast ook zoiets als “Sportverdienste” zou moeten worden in het leven geroepen. Maar goed, we gaan daar geen zaak van maken. Aan de heer Marc Duquet: proficiat met de bekroning, we hopen dat de gemeente Berlare nog lang van uw opgedane expertise en inzet zal mogen genieten.
Waar we wel een zaak van maken is het feit dat de verkiezing van deze editie een aanfluiting betekende van het eigen reglement. Daarin staat duidelijk: “De kandidaturen kunnen enkel online ingediend worden tot en met 14 december . Nadien is het niet meer mogelijk om mensen te nomineren.” De kandidaten kregen na 14 december een mail waarin werd gesteld dat er 5 mensen waren die zich kandidaat hadden gesteld. Naar onze mening hadden die allemaal wel terechte argumenten om zich kandidaat te stellen. Alleen: Marc Duquet stond daar niet bij! Wanneer er gestemd moest worden, was hij dus, in weerwil van het regelement en, hem kennende, wellicht niet eens op zijn vraag, toegevoegd aan de mogelijke lijst sportlaureaten. Hoe zo? Mogen we dat op zijn minst vreemd vinden? Maar nog vreemder: Marc Duquet behoort zelf tot het comité dat de laureaat aanduidt. Eerlijkheidshalve moeten we toegeven dat we niet weten of hij van dat recht gebruik heeft gemaakt, maar enige verduidelijking naar de buitenwereld toe ware hier toch op zijn plaats geweest… Ons voorstel in deze is trouwens: laat een kiescomité van mensen met kennis van zaken de verkiezing begeleiden, misschien zelfs best door (deels?) mensen van buiten de gemeente.
Nog een bekentenis: zonder de prestaties van de andere actieve sporters te willen minimaliseren, denk ik dat Cedric Van de Putte op louter sportieve gronden die titel verdiende. Nu ben ik als vader van de atleet in kwestie natuurlijk verre van onbevooroordeeld, maar oordeel vooral zelf: de atleet behaalde vorig seizoen drie nationale titels bij de Koninklijke Belgische Atletiekbond categorie 35+. Hij verbeterde meteen in die categorie drie Belgische records, waarvan één prestatie een officieus wereldrecord opleverde. Daarnaast werd hij tweede op het Belgisch kampioenschap 3000 meter indoor alle categorieën en werd hij –ondanks blessure- achtste op het Europees Kampioenschap in het Portugese Madeira.
Wij vrezen dat hij het niet haalde omdat hij, om welke reden dan ook, niet paste in het plaatje van de Schepen van Sport, de heer Steven Vandersnickt. Die lijkt om ons onduidelijke redenen een persoonlijke kruistocht te zijn begonnen tegen de plaatselijke atletiekclub Yellow Armada en –blijkbaar- de leden. Waarvan Cedric nu dus wellicht slachtoffer is.
Enige verduidelijking is hier zeker op zijn plaats. Is dit louter een gevoel of ook gestoeld op feiten? Wel, nadat de sportfunctionaris van de gemeente Berlare Cedric afgelopen week vroeg om foto’s en video’s te bezorgen, werd Cedric gevraagd om op donderdagmiddag contact op te nemen met deze sportfunctionaris. Tijdens dit telefoongesprek vertelde de sportfunctionaris dat zij Cedric en zijn sportprestaties wilden vieren. Cedric vertelde dat hij het werk vroeger zou moeten verlaten, maar hij zeker zijn best zou doen om tijdig aanwezig te zijn. “Wij hopen dat je op het podium zal verschijnen wanneer je als laureaat naar voren wordt geroepen.”. Een duidelijk teken van erkenning zou je denken, maar er werd ook een voorwaarde aan verbonden. Er was één duidelijke MAAR: er moest gezwegen worden en mocht niks negatiefs verteld worden. Cedric vertelde dat het allerminst zijn bedoeling was om dit publiek podium te gebruiken om ruzie te maken, maar dat hij wel steeds in eer en geweten eerlijk zou antwoorden op de vragen die hem gesteld zouden worden. Blijkbaar is eerlijkheid iets wat angst inboezemt.
Waarover gezwegen moest worden? Alles begon toen de kinderen van de heer Schepen om welke reden dan ook en totaal zonder enige ruzie, net na de regionale verkiezingen, ophielden lid te zijn van diezelfde Yellow Armada. Beiden waren toen nationale (sub)toppers. Een sportieve reden was er dus wellicht niet. Een jaar na de overstap naar een atletiekclub buiten de gemeente blijkt dat één van hen de aansluiting niet heeft doorgezet en dat de andere amper nog aan atletiek toekomt, waardoor de overgang sportief gezien geen succes is geweest. Nu is de keuze van een (atletiek)club een persoonlijke keuze, uiteraard, net wat u denkt. Maar het is toch vreemd dat een man met een schepenfunctie zijn voorbeeldfunctie niet opneemt en de plaatselijke sportcultuur- waar 2 atletiekclubs zijn- daadwerkelijk ondersteunt. Erger wordt het als hij die plaatselijke sportclub op alle mogelijke manieren dwars gaat zitten. Als de Yellow Armada vraagt om materiaal van de gemeente Berlare te mogen gebruiken voor een organisatie buiten Berlare, krijgen ze dat materiaal niet. Goed, kunnen we inkomen. Maar als een organisator van buiten de gemeente vraagt materiaal van Berlare te mogen gebruiken, kan dat plots wel. Dan wordt er zelfs gemeentepersoneel ingeschakeld. Enige consequentie zou hier toch wel op zijn plaats zijn.
Nog schrijnender: de jaarlijkse traditie van een subsidie van 2300 euro werd dit jaar plots stopgezet. De heer Schepen of zijn dienst vonden het niet nodig om daar een woordje uitleg bij te geven. Bij navraag klonk het eerst dat de leden van de Yellow Armada niet aangesloten zijn bij Sporta. Dat klopt, want Sporta is voor recreanten, niet voor competitiesport. Wist de heer Schepen dan niet dat wij aan competitiesport doen? En: waarom was dat vroeger geen punt? Toen we hem daarmee confronteerden, heette het plots dat we geen lid zouden zijn van een nationale sportbond. Mogen we dit flagrant noemen? Zijn eigen kinderen en hijzelf deden aan officiële competitiesport als leden van de KBAB, de Koninklijke Belgische Atletiekbond. Om het spel volgens zijn regels toch te spelen, bezorgden we hem de nodige documenten (!), maar de subsidie volgde niet, “te laat” (mail van de club weggemoffeld bij de beoordeling voor subsidies). Hij en/of zijn medewerkers maken een “inschattingsfout” en de vereniging is daarvan de dupe? Mooi is dat. Maar plots kwam hij alsnog over de brug met het voorstel 500 euro te zullen geven. Op basis waarvan dan, als we er geen recht op hadden? De Schepen zelf verwijst naar het reglement, maar dat stelt dezelfde voorwaarde als waarop men zich wil baseren om onze initiële subsidie te ontzeggen? Een soort sussertje dan, om ons stil te houden? Dat roept toch vragen op hoe er met geld wordt omgegaan op zijn departement. Maar eigenlijk roept het ook vragen op hoe er met geld in het algemeen wordt omgesprongen in onze gemeente. Want als het in deze gebeurt, als er hier iets kan worden “geregeld”, bestaat op zijn minst het vermoeden dat dit ook in andere omstandigheden gebeurt of op zijn minst kan gebeuren.
Wij durven daarom de morele autoriteit van de heer Schepen Steven Vandersnickt in vraag te stellen en vragen met aandrang van het gemeentebestuur om een objectieve, externe doorlichting van zijn werkzaamheden. Onze gemeente verdient het om door onbevooroordeelde, de regels volgende gezagsdragers te worden bestuurd.
Dany Van de Putte namens The Yellow Armada bestuur, atleten en vele sympathisanten
